Ik ben de boekhouder die tools maakte.

In mijn eerste maanden op een boekhouding zag ik collega's de ingeboekte facturen optellen met een rekenmachine. Om te controleren of dat bedrag klopte met wat er in het systeem stond.

Ik maakte daar een telstrook voor in Excel. Klaar, nooit meer een rekenmachine.

Dat is de kleinste versie van wat ik daarna vijftien jaar heb gedaan. Iemand doet werk met de hand dat de computer kan doen, en ik bouw het ding dat het overneemt.

Al die jaren bouwde ik met wat ik kende. Excel, een beetje programmeerwerk, later databases. Daar ben ik goed in geworden, maar het bepaalde ook wat ik kon maken. Een telstrook en een administratie, ja. Een compleet programma, nee.

Dat knelpunt is weg. Met AI als gereedschap bouw ik in weken wat vroeger maanden zou kosten. Dat is geen belofte, het draait al: de bijdragenadministratie van een kerkelijke gemeente, een bot voor een voetbalelftal, gereedschap voor een adviesbureau. Allemaal in de avonduren gemaakt.

Niet omdat ik kan bouwen. Dat kunnen er meer. Maar omdat ik uit de administratie kom. Ik heb zelf aan die tafel gezeten met die rekenmachine. Ik hoef niet te raden waar het werk vastloopt, ik herken het.

En omdat ik liever heb dat jij het kunt dan dat ik het doe.

Wat ik bouw moet blijven werken als ik er niet meer naar kijk.